هنوز هم آثار نیاکان ما که با استفاده از نیروی باد، دلو یا چرخ چاه را به گردش درآورده و از چاهها، آب را به سطح مزارع میرساندند، در جای جای کشور باقی است، اما خیلی وقت است که استفاده از این نوع انرژی به دست فراموشی سپرده شده است.
این درحالی است که باد در مزارع بادی کشورهای مختلف جهان برق فراوانی تولید میکند. از جمله دلایل تمایل کشورها برای افزایش ظرفیت تولید برق بادی، مزایای بسیار زیاد این روش تولید انرژی است چراکه انرژی باد فراوان، تجدیدپذیر و پاک است و در همه جای دنیا وجود دارد.
همچنین در مقایسه با استفاده از انرژی سوختهای فسیلی تقریبا هیچ گاز گلخانهای منتشر نمیکند. همین دلایل کافی است تا کشورهای دنیا درصدد باشند برق خود را از انرژی پایان ناپذیر باد تامین کنند.
متاسفانه در این گردونه رقابت، ایران از بسیاری کشورها عقب است. سال ۲۰۱۰ چین و آمریکا رتبههای نخست و دوم دنیا را داشتند.
کشور ما هم توانایی و ظرفیت برای تولید حداقل یکچهارم برق مصرفی خود از این طریق را دارد، اما با تولید تنها ۱۰۰ مگاوات در رتبه سی و نهم جهان قرار دارد.
به گفته رییس مرکز فناوریهای کلان معاونت علمی و فناوری نهاد ریاست جمهوری، ایران بیش از ۱۰ هزار مگاوات ظرفیت موثر تولید الکتریسیته از انرژی باد را دارد.
غلامحسین رحیمی تاکید میکند اگر اراده، سرمایه و امکانات مالی به حد کافی موجود باشد، بخش خصوصی بهجد در این مسیر گام بردارد و بانکها نیز به لحاظ تامین منابع با سرمایهگذاران همکاری داشته باشند، بهطور قطع میتوان در نصب نیروگاههای بادی و تولید برق به جایگاه مطلوبی از نظر استانداردهای بینالمللی دست یافت.
به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، ظرفیت کافی در کشور برای کاربردی کردن انرژیهای نو از جمله باد و آفتاب وجود دارد، اما هنوز بستر مناسب اجرایی این کار فراهم نشده است.
کنار گذاشتن بومیگرایی، جذب متخصصان، همکاری نزدیک مسوولان محلی با سرمایهگذاران، همکاری بانکها و انجام مطالعات توسط دانشگاههای نواحی مختلف میتواند بستر لازم را برای استفاده از انرژیهای نو فراهم کند.
در صورت فراهم شدن چنین ظرفیتهایی میتوانیم امیدوار باشیم از بادهای ۱۲۰ روزه سیستان در زابل، زهک و هیرمند تا بادهای پیوسته مناطقی همچون منجیل و بینالود را براحتی و به عنوان منابع انرژی فناناپذیر بهکار گیریم.
دیدگاه خود را بیان کنید.